Karne günü yaklaşıyor. Bazı çocuklar heyecanlı oluyor. Bazıları ise sonucu tahmin ettiği için tedirgin. Kimileri ise çoktan tatile çıkmış gibi davranıyor.
Anne babalar da en az çocuklar kadar heyecanlı. Çünkü o gün okuldan eve sadece bir karne gelmiyor. Beklentiler, umutlar ve kaygılar da masanın üzerine bırakılıyor.
Karne çoğu zaman sadece notları göstermez. Bazen aile içindeki farklı bakış açılarını da gösterir. Bir çocuk takdir belgesiyle eve gelir. Anne sevinçle sarılarak, “Harika bir iş çıkarmışsın,” der. Baba ise, “Güzel ama matematik daha yüksek olabilirdi,” diyebilir. Aslında ikisi de aynı çocuğa ve aynı karneye bakıyordur ancak algıladıkları şey farklıdır. Biri başarıyı görürken diğeri gelişim alanlarına odaklanır. Biri önce takdir etmeyi seçer. Diğeri eksikleri tamamlamayı daha çok önemser.
Peki, aynı duruma bakıyoruz da nasıl bu kadar farklı tepkiler verebiliyoruz? Tartışmaların kıvılcım aldığı yer çoğu zaman burasıdır:
“Sen hep şımartıyorsun bu çocuğu.”
“Asıl sen çok baskı yapmıyor musun?”
“Biraz ilgilensen çocukla, şefkat göstersen.”
“Asıl bu evde kurallara saygı duyan yok, ondan böyle zorlanıyoruz. Bırakmıyorsunuz ki öğretelim.”
Bu tür cümleler birçok aileye tanıdık gelebilir. Üstelik benzer sahneler, yalnızca karne günlerinde yaşanmaz. Evde, iş yerinde, arkadaş ortamlarında ve evliliklerde de sıkça karşımıza çıkar.
Farklı algılıyoruz
Peki, bunun sebebi nedir? İnsanların hayatı algılama biçimlerinin farklı olmasıdır.Ebeveynlerden biri disiplin vermeyi önemser. Diğeri motivasyon desteği olmayı öncelikli görür. Kimi riskleri fark ederken, kimi fırsatları görür. Biri duygulara odaklanırken, diğeri sayılara yönelebilir. Çoğu zaman her iki yaklaşımın da temelinde iyi niyet vardır; ancak yöntemler farklıdır.
Biz, bazen karşımızdakinin neden böyle davrandığını anlamaya çalışırız. Onun neden bizim gibi davranmadığını sorgularız. Hatta bu yüzden tartışmalar başlatabiliriz. Oysa farklılıklar bir olumsuzluk değil; insanı geliştiren ve zenginleştiren bir değerdir.
Karne günü, bu farklılıkları görünür kılan güçlü bir aynadır. Aslında hayatın her anında bu çeşitliliği görebiliriz. Doğada da böyle değil midir? Her çiçeğin farklı renkte olması, her hayvanın farklı bir özelliğe sahip olması, her bitkinin tadının ve şifasının ayrı olması gibi…
Bu farklılıkları anlayabildiğimizde hayat güzelleşir. O zaman yaşanılan her an, daha anlamlı hale gelir. Tıpkı bir karne günü gibi.
5 Responses
Her farklılık bir bütünün parçası gibi yan yana geldiğinde birbirini tamamlıyor. Tıpkı aile gibi…
Evet çok doğru 👍🏼
Oysa farklılıklar bir olumsuzluk değil; insanı geliştiren ve zenginleştiren bir değerdir…
Elinize emeğinize zihninize sağlık💫
Yaşamımıza güzel yön verecek bir yazı olmuş✨
İlla iyi bişeyde olumsuz bir nokta bulmayı görev haline getirmiş insanların cümlesi olmuş , “güzel ama matematik daha iyi olabilirdi” bu her iki tarafıda yoran bir özellik. Farklı davranışlarımızın olumsuz yönlerinide düzeltmek gerkeir diye düşünüyorum.
“Oysa farklılıklar bir olumsuzluk değil; insanı geliştiren ve zenginleştiren bir değerdir.”
Bunu anladığında insan kıvamında ilişkiler kurabiliyor.