SADECE İYİ OLMANI İSTEMİŞTİM 

Işığı kapattı ve perdeyi sonuna kadar açtı. Tabureyi pencereye iyice yaklaştırdı ve oturup dışarıyı izlemeye başladı. Uzun süre boş düşüncelerle etrafı izledikten sonra nehrin üzerine yansıyan sokak aydınlatmasından gelen ışık, dikkatini çekti. Suyun üzerinde adeta dans eder gibiydi. Nehrin kıvrımlarını uzun uzun inceledi. On yıldır bu evde oturuyordu ve ilk defa nehrin kıvrımlarının bu kadar estetik bir görüntü oluşturduğunu fark etmişti. Bu manzara çok hoşuna gitmiş ve ona bir nebze de olsa kendini iyi hissettirmişti. Saat gece yarısını geçmişti ama uykusu yoktu. Bu sabah duydukları onu derinden sarsmıştı;

‘’Yeter artık benim iyiliğimi düşünme. Beni olduğum gibi kabul etmeyi denemedin bile. Bu senin yaptığın iyilik değil! Her şey kusursuz olsun istiyorsun. İyi olmak başka kusursuz olmak başka. Hata yapmak da hayata dâhil olan bir şey. Mükemmel olduğunda iyi olmuyor insan. Mükemmel de olamaz zaten. Artık beni sürekli düzeltmeyi bırak lütfen!’’ 

Bu sözler onu çok üzmüştü fakat haklılık payı olabilir miydi? 

Derin bir iç çekti ve ‘’Sadece herkesin iyi olmasını istemiştim.’’ dedi

Her şey yerli yerinde olsun; tam saatinde, tam gününde, tam yerinde olsun isterdi. Kurallar ve düzen onun olmazsa olmazıydı. Sürekli her eşyanın yerini, şeklini düzelttiği gibi insanları da düzeltmek isterdi. Konuşmasını, oturuşunu, fikirlerini, davranışlarını… Bunları yaparken iyi bir şey yaptığına o kadar inanıyordu ki bu isteğin onu ne kadar çok yorduğunu ve etrafındaki insanları bunalttığını fark edemiyordu.

Oysa hayatı güzelleştiren şey; bütünün farklı parçaları, kıvrımlardır. Dansın ritmine ayak uydurmak gibi olması gerektiği gibi hareket etmektir. İnsanda kıvrımlı olup, esneyebilmeli. Yöntemler işe yaramadığında, olaylar çıkmaza girdiğinde, farklı bir şeyler denemek insanı kıvrımlı yapar.

Mesela etrafta sürekli düzeltmeye çalışan bir ebeveyn varsa bir çocuk nasıl kendisini iyi hissedebilir. Çocuğun her yaptığı davranış hata gibi gelir. Kendisini hata yapmamak için çabalarken bulur. Sonucunda sürekli kendisini yetersiz görüp her başaramadığında kötü hisseden bir birey haline dönüşür.

Oysa herkesin gerekçesi aynıdır;  “Ben senin iyiliğini istiyorum başka niyetim yok.”

Peki, iyi neye denir?

İnsanlar düz ve doğruyu karıştırırlar. Düz iki nokta arasındaki çizgidir. Bir şeyin doğru olması ise onun fayda veren olması demektir. Bir şey güzel olunca insana olumlu keyif verir. Doğru ve güzel şeyler birleştiğinde ise iyiye varır. İnsan kimi zaman doğru olanı yapmayı yeterli zanneder. Davranış doğru olmalı, doğruyu da güzel yapabilmeli.

İnsan kendi davranışlarından, tercihlerinden farklı olanı kendine benzetmeye çalışması değil, farklılığı yönetmesi katkı sağlar. Bunun içinde doğru yerde esneyebilmeli. Hayatının genelinde sadece faydalı olanı veya sadece güzel olanı değil, faydayı doğru bir şekilde aktarınca, kendimize ve çevremize iyi geliriz.

Daha iyi versiyonumuza ulaşmak kendimizi tanımakla başlar…