Hiç düşündün mü, neden bir ailen var?
İnsan neden bir aileye doğar?
Hani bazı hayvanlar, sürü içine doğar;
Sürü içinde yaşar, sürüsü için yaşar…
Bazısı yalnızdır doğası gereği,
Aile kurmaz da aramaz da…
Ama insanın doğası bambaşkadır.
Ailesi olmasa da açlığını yaşar, aile arar.
Ya dostlarını ailesi yerine koyar,
Ya kendisi bir aile kurar,
Ya da hayvanlarıyla aileyi yaşar.
Olmayınca eksiktir bir yanı…
İnsanın ailesi olmasa kim durur arkasında?
Çocukluğunu kim bilir, korkularını kim tanır?
En yakını kim olur?
Bazen geçiriyordur içinden;
“Benim ailem durmadı ki arkamda, nasıl bir his acaba?”
İnsan aileyi yaşayamasa da açlığını yaşar;
Çünkü her insan, aile lezzeti arar bu hayatta.
Peki, ailenin tadı neden kaçar?
Kalplerimizi ne parçalar?
Birbirini anlamamakta ne var?
En büyük güç kaynaklarından biri iken,
Nasıl olur da gücümüzden eksiltir?
İnsan bunu neden kendine yapar?
Aileyi ne aile yapar?
Hiç düşündün mü, neden bir ailen var?
Oysa ne de az düşünür insan…
Nasıl oluyor da sistem hiç değişmiyor?
Nasıl oluyor da hiç sapma olmuyor sistemde?
O zaman sonra şu soru doğar:
“Neden bu insanlar? ”Neden annem, annem?
Babam neden bu adam?
Kardeşlerimle aynı evde büyümedik mi?
Neden onlar farklı yetişti?
Neden ben dağıtırken ablam arkamı toplardı?
Ablamın canı sıkılınca ben neden şebeklik ederdim?
Neden biz para biriktiremezdik?
Neden ablam abur cuburlarını bir yerlerde stok yapardı da,
Ben bir saat içinde hepsini yerdim?
Neden ödevlerimi son dakika, ablamla gizli gizli yetiştirirdik?
Okul kıyafetlerim neden hep pazar gecesi kaloriferin üstünde kurumak zorunda kalırdı;
Oysa ablamınkiler çoktan ütülü ve hazırdı…
Bu soruların devamı, büyüdükçe gelen farklılıklar;
Anne ve babamın anlamadığım tartışmaları…
Hepsinin bir anlamı olmalı.
İnsan ailesini tanımalı.
Tanımalı ki; ona desteğini anlamalı.
İnsan hiç en yakınını tanımaz mı?
İşte insan, aslında tanımadığını…
Gerçekten tanıdığında anladı.
Tanıdığında idrak etti,
Tanıdığında doğru kapıdan girebildi.
