YERLİ YERİNCE

Günün başlamasının en önemli işareti, güneşin doğmasıdır. Dün doğduğu gibi bugün, bugün doğduğu gibi yarın da doğacaktır. Hayatta düzen aranmak istense, fark edilecek ilk şey bu olabilir. Öyle ki güne başladığımızı varlığıyla, bittiğini yokluğuyla anlarız. Ve o her sabah yine doğmaya devam eder. İşte bu bir disiplindir.

Güneşe biraz daha detaylı baktığımızda bazı farklılıklar fark edilir. Evet düzenli bir döngüsü vardır. Ancak içerisindeki döngüler birebir aynı değildir. Güneş yılın her günü doğar. Doğduğu her gün, aynı miktarda ışık ve sıcaklık vermez. Yazın daha uzun süre görülür ve daha fazla sıcaklık verir. Kışın ise daha az görülür ve bu yüzden hava daha az ısınır.

Peki neden böyledir? Çünkü toprağın buna ihtiyacı vardır. Yazın gündüzler uzundur. Tohumların çatlayıp filizlenmesi, ekinlerin ve meyvelerin büyümesi için güneşin sıcaklığı gereklidir. Artan sıcaklık ve ışık, toprağı üretime hazırlar. Bugün soframıza gelen meyveler, sebzeler, ekmekler yaz güneşinin eseridir.

Neden aynı şekilde devam etmez?

Peki neden aynı şekilde devam etmez? Neden kış geldiğinde ışığını ve sıcaklığını azaltır? Çünkü kışın daha başka bir ihtiyaç söz konusudur. Bu zamanda toprağın dinlenmeye, ağaçların enerji toplamaya ve bitkilerin yeni mevsime hazırlanmaya ihtiyacı vardır. Bazı tohumların olgunlaşabilmesi ve hastalıkların dengelenmesi için soğuk gerekir. Kışın soğukluğu ilk bakışta bir eksiklik gibi görünebilir. Aslında hayatın devamı için gerekli bir hazırlık dönemidir. Devamlı yaz olsaydı; toprak yorulur, su kaynakları azalır ve canlılar zarar görürdü. Devamlı kış olsaydı; üretim durur, hayatta kalma şartları zorlaşırdı. Bu demek oluyor ki güneş sadece doğmuyor. Aynı zamanda, yeryüzüne faydaya yönelik bir denge içerisinde ışık ve sıcaklık da veriyor.

İnsanda da durum bundan farklı değildir. Her yeni güne gözlerini açarak başlar. Bu onun bir düzenidir. Uyanmak, güne başlamanın ilk adımıdır. Bundan sonra seçimlerle devam eden bir gün. Yemek, iş, okul, alışveriş, spor. Gözünü açtığı andan itibaren devam eden süreçler. Tüm bu süreçlerde birbirinden farklı davranışlar sergiler insanlar.

Kimisi gününü öncesinden planlar, kimisi akışa bırakır. Kimisi elindekini korumaya odaklıdır. Kimisi daha fazla kazanmak ister. İnsanların gün içerisindeki davranışlarında farklılıklar görürüz. Bu farklılıklar ortak hayatlarda bulunsalar bile vardır. Aynı evde yaşayan iki kardeşin veya aynı projede çalışan iki çalışanın arasında farklılıklar vardır.

İnsan daha çok aile içindeki farklılıkları kabul etmekte zorlanır. Kan bağı yakınlığı benzer olma zorunluluğu gibi hissedilebilir. Ancak insan annesinden, babasından, kardeşinden ya da çocuğundan farklı olabilir. Herkesin huy ve karakteri aynı değildir.

Peki bu farklılıklar içinde doğru olan hangisidir?

Dengedir, uyumdur; nerede, ne miktarda, nasıl davranacağını bilmektir.

Mesele farklılıklar değil; bu farklılıkları yerli yerince kullanıyor olmaktır.

Kişiler bu farklılıkları fark ettiğinde, birbirlerini anlamaya ve tanımaya başlarlar. Tanıdıkça, ihtiyaçlarını da anlar ve gerektiği gibi davranırlar.

Tatilde, iş yerinde, ailede, okulda... İnsanı iyi yapan, her yerde aynı tepkileri vermesi değildir. Şartlara ve kişilere uygun tepkiler verebilmesidir.

Çünkü hayat, doğru davranışı yerli yerince gösterebilmekle dengede kalır, tıpkı güneş gibi.