İKİZ OLMALARINA RAĞMEN

Soğuk bir kış günüydü. İkindiye eğilen güneş, gökyüzünde usulca yol alıyordu. Evin içinde ise sessiz bir telaş vardı. Nermin mutfakta bir yandan yemek hazırlıyor, bir yandan da kapıdan gelecek sesi bekliyordu; ikizlerin dönüşü yakındı.

Okul servisinden iner inmez Gülbin merdivenleri koşarak çıktı ve zile bastı. İkiz kardeşi Mehtap ise ağır adımlarla arkasından geliyordu.

Nermin kapıyı açar açmaz Gülbin anlatmaya başladı: “Anne, bugün ne oldu biliyor musun? Beden Eğitimi dersinde yarışma yaptık ve ben birinci oldum!”

Nermin gülümseyerek, “Aferin kızıma.” dedi.

Mehtap ise başı önde, sessizce ayakkabılarını çıkardı ve odasına geçti. Nermin durumu hemen anlamıştı. Mehtap’ın peşinden gidip, “Senin günün nasıl geçti, kızım?” diye sordu.

Mehtap mahzun bir edayla, “İyi.” diyebildi.

Nermin, ortamı yumuşatmak istercesine, “Ne güzel.” diyerek gülümsedi.

Anlaşılan Mehtap, yarışmada derece yapamadığı için üzgündü. İkiz olmalarına rağmen iki kardeş birbirinden oldukça farklıydı. Gülbin konuşmayı seven, başına gelen her olayı anında anlatabilen bir çocuktu. Mehtap ise bunun tam tersiydi; az konuşur, yaşadıklarını bazen haftalar sonra paylaşmayı tercih ederdi.

Biri hızlı, hareketli ve oldukça sosyaldi; tabii bir o kadar da dağınıktı. Diğeri ise yavaş, sakin ama son derece düzenliydi. Aynı odayı paylaşıyorlardı ve bu farklılık, odanın her köşesinde kendini belli ediyordu.

Gülbin’in komodininin üzeri karmakarışıkken Mehtap’ınki gayet düzenliydi. Gülbin, o karışıklığın içinde kendine göre bir düzen oluşturabiliyorken Mehtap, düzeninin bozulmasını hayal bile edemezdi. Biri bu dağınıklıktan keyif alırken, diğeri için bu durum oldukça rahatsız ediciydi.

Mehtap yatağını toplamadan okula gitmezken Gülbin, yatak toplamayı gereksiz bulur; kıyafetlerini çoğu zaman çıkardığı yerde bırakırdı.

Mehtap’ın odasındaki düzen, hayatına da aynı titizlikle yansırdı. Ders çalışma saatleri, arkadaşlarıyla buluşacağı zamanlar hep önceden planlıydı. Gülbin ise daha esnek, anlık planlara kolayca uyum sağlayabilen bir yapıya sahipti.

Nermin ikisinin de hem olumlu hem olumsuz, hem güçlü hem zor yanlarının olduğunu görebiliyordu. Fakat bu kadar farklı olmalarının nedenini bir türlü çözemiyordu. Aynı evde büyüyen iki çocuğun hayata bu denli farklı yaklaşmasının sebebi, onu zaman zaman düşündürüyordu.

Her insan kendine özgü, başkasına benzemeyen özelliklerle dünyaya gelir. İnsanı başkalarından farklı kılan doğuştan getirdiği yönlerdir; onu asıl şekillendiren ise zamanla öğrendikleri ve bu özelliklerin üzerine kattıklarıdır.

Bir kuşun uçabilmesi için iki kanada, bir kayığın rahatça ilerleyebilmesi için iki küreğe ihtiyacı vardır. Tek kanatla ya da tek kürekle ancak aynı yerde dönülür. İşte insan da hayatta yol alabilmek için doğuştan getirdiklerini zamanla kazandıklarıyla dengelemeye ihtiyaç duyar. Bu denge kurulduğunda ilerlemek mümkün olur.

Peki insan, sahip olduğu ve üzerine kattığı bu özelliklerle hayatta nasıl yol alır?

İnsanın dününe göre daha iyi olabilmesi için elindeki özellikleri geliştirmesi gerekir. Bu gelişim ise ancak kendisinden farklı olanla uyum içinde yürümekle olur. Tıpkı Gülbin ile Mehtap’ta olduğu gibi…

Hayata hepimiz cebimiz dolu geliriz; farklı özelliklerle, farklı eğilimlerle… Asıl mesele, bu özelliklerin üzerine zamanla neler ekleyebildiğimizde…

Gülbin Mehtap’tan sakinliği ve düzeni öğrendikçe, Mehtap da Gülbin’den cesareti ve esnekliği aldıkça hayatın içinde daha uyumlu ve dengeli yürüyebileceklerdi. 

Nermin, kızlarını nasıl dengeye getireceği konusunda düşünüyordu. Birinin yapabildiğini, diğeri yapamıyordu. Aslında birbirlerini çok güzel tamamlıyorlardı. Birbirlerinden öğrenebilecekleri çok şey vardı. Tıpkı Nermin’in kızlarından öğreneceği çok şeyin olduğu gibi… 

Hayatın içinde bizler de farklı farklı insanlarla birlikte oluyoruz. Birbirimizden bir şeyler öğrenebiliyor muyuz? Birbirimizden bir şeyler öğrenmekte bize engel olan şeyler neler olabilir?