BİR DÜZEN KARMAŞA MESELESİ

Günlerden salıydı. Dışarıda sert bir kar soğuğu vardı. Ayaz cam kenarlarına kadar dayanmış; sokak tamamen sessizliğe gömülmüştü. Hava, insanı battaniyenin altına çağıran türdendi. Ama evin içi, dışarıdaki sessizliğin tam tersiydi.

Hatice sabah erkenden temizlik moduna girmişti. Salon çamaşır suyu şişeleri, yüzey temizleyiciler, bezler ve kovalarla doluydu. Kapılar ve camlar sonuna kadar açıktı. Soğuk hava içeri doluyor, keskin çamaşır suyu kokusuyla karışıyordu. Ev, uzaktan bakıldığında biraz dağınık ve karmaşık görünüyordu. Oysa bu, kontrolsüz bir dağınıklık değil; emeğin ortasında kalan bir düzen arayışıydı. 

Tam o sırada annesi Aysel, kapıyı açıp içeri girdi. Bir an durdu ve gözleri hızla salonu taradı. Yer değiştirmiş eşyalar, açık camlar, ortadaki malzemeler… Kalbi kısa bir an için hızlandı. “Eve biri mi girdi?” düşüncesi zihninden geçti. O birkaç saniye, insana uzun gelen anlardandı. Sonra yüzüne çarpan yoğun çamaşır suyu kokusunu fark etti. Tanıdıktı bu koku. Aysel derin bir nefes aldı. Gerginliği yavaşça dağıldı. Anladı ki Hatice yine temizlik yapıyordu.

“Ne oluyor burada, Hatice?” diye seslendi.

Saçı tepeden topuz yapılmış, tişörtünün ucu bağlanmış, son ses müzik eşliğinde bir yeri silen Hatice cevap verdi:

“Görmüyor musun anne? Temizlik yapıyorum!”

Aysel içinden geçirdi:

“Ben bu kızda neyi yanlış yaptım acaba?”

Kendini yorgun hissediyordu. Bu sadece o anın yorgunluğu değildi. Uzun zamandır biriken, zihnini kemiren bir yorgunluktu. Hatice’nin bir düzeni yokmuş gibi görünüyordu. Günlerce odasındaki bir bardağı kaldırmaz, kıyafetlerini defalarca hatırlatmadan katlamazdı. Ama bir gün karar verdi mi, bütün evi aynı anda dip köşe temizlemeye girişirdi. Üstelik en ince ayrıntısına kadar yapardı.

Aysel ise bambaşka bir karakterdi. Bir yer temizlenecekse yalnızca oraya odaklanır, işini bitirirdi. Sonra diğerine geçerdi. Hayatı parça parça ve planlı yaşardı. Zaten sürekli derli toplu bir kadın olduğu için büyük bir dağınıklık oluşmazdı. Onun hayat mottosu bile düzen ve istikrardı.

Dışarıdan bakan akrabalar ve arkadaşlar anne kızın birbirine ne kadar benzediğini söylerdi. Oysa aynı evin içinde yaşayan baba ve abi gerçeği biliyordu. Onlar anne kızın tartışmalarına ve birbirlerini dönüştürmelerine şahit oluyorlardı.

Aysel kızının hayatına plan ve disiplin katıyordu. Hatice ise annesinin hayatına hız ve cesaret katıyordu. Fakat ikisi de benzerliklere değil, farklılıklara odaklanıyordu. Oysa insan, en çok odaklandığı şeyden beslenir.

Hatice on yıl öncesine göre daha planlıydı. Farkında olmadan annesinden disiplin öğrenmişti. Aysel de on yıl öncesine göre daha hızlıydı. Kızının enerjisi ona bulaşmıştı.

Hayat onlara sadece farklı bir özellik kazandırmıyordu. Farkındalık da kazandırıyordu. Belki mizaçları farklıydı, dünyayı algılama biçimleri farklıydı.

Peki asıl mesele başka şu olabilir miydi?

İnsan en çok kendine benzemeyende zorlanır. Çünkü farklılık konfor alanımızı bozar. Bizi esnetir, dönüştürür.

O gün ev buz gibiydi. Camlar açıktı. Her yer dağınık görünüyordu. Aslında bu küçük sahne, evin içindeki iki farklılığı gösteriyordu. Birine göre dağınıklık gibi görünen şey, diğerine göre düzen kurma çabasıydı. Tıpkı hayat gibi…

Dışarıdan karmaşık görünen bir tablonun içeride büyük bir emek ve iyi niyet barındırabilmesi gibi, belki ilişkiler gibi… Bazen tartışmalar, zıtlıklar, çatışmalar olur. Ortalık dağılır gibi görünür. Fakat doğru niyet varsa, o süreç ilişkiyi temizler, arındırır. Belki çamaşır suyu gibi, ilk anda keskindir. Rahatsız eder ama ardından ferahlık bırakır. Anne-kız ilişkisinde de görüldüğü gibi.

Farklılıklarımız gerçekten problem miydi? Yoksa birbirimizi geliştirmemiz için verilmiş imkanlar mıydı?

Belki de asıl mesele, “Neyi yanlış yaptım?” diye sormak değildi. “Bu farklılık bana ne öğretiyor?” Diyebilmekteydi.

Çünkü hayat bazen en büyük dersini bir salı günü, camlar açıkken, ev buz gibiyken ve ortalık çamaşır suyu kokuyorken öğretir.